info@farano.org
×

تماس با ما

توانبخشی

توابخشي به مجموعه‌اي از خدمات و اقدامات پزشكي، آموزشي  و اجتماعي گفته مي‌شود كه جهت بازتواني جسمي، رواني، اجتماعي و حرفه‌اي معلولين و ارتقاء سطح كارآيي آنان تا بالاترين حد ممكن به منظور دست‌يابي «توان‌جو» به يك زندگي مستقل در جامعه عرضه مي‌گردد.سازمان بهداشت جهاني (W.H.O (World Health Organization توانبخشي را اولين پاسخ به ناتواني و معلوليت تعريف كرده است. توانبخشي جرياني است كه ابعاد مختلف زندگي توان‌جو را از بدو ورود به برنامه‌هاي توانبخشي تا حصول نتايج قطعي يعني بازگشت كامل به اجتماع، وي را مورد حمايت قرار مي‌دهد. در این فرانو تی وی با مفهوم توانبخشی آشنا خواهید شد.

معلولیت

معلوليت عبارتست از مجموعه‌اي از اختلالات جسمي، رواني و اجتماعي كه بطور مستمر بر انسان عارض مي‌شود و مانع ادامه زندگي فرد بطور مستقل از نظر شخصي و اجتماعي مي‌گردد و براي اينكه  نقش آفريني كند نياز به خدمات توانبخشي دارد. به عبارت ساده‌تر:  معلول به كسي گفته مي‌شود كه در اثر عوامل ژنتيكي يا اكتسابي تمام يا قسمتي از توانايي‌هاي خود را بطور موقت يا دائم از دست بدهد و قادر نباشد بطور طبيعي كارهاي روزمره را انجام دهد. اين ناتواني مي‌تواند روحي، جسمي و يا اجتماعي باشد.

تقسيم‌بندي معلولين

معلولين از لحاظ نوع معلوليت به سه دسته اصلي تقسيم‌بندي مي‌شوند:

  • الف) معلولين جسمي (  Body handicaps)
  • ب) معلولين ذهني (handicaps Mental)
  • ج) معلولين اجتماعي ( Social handicaps)

برخورد يك معلول با معلوليتش

برخورد يك معلول با معلوليتش سه نوع است:

  • معلول، معلوليت خود را بكلي انكار مي‌كند: در واقع معلول نمي‌خواهد قبول كند كه تقريباً براي هميشه به این مشکل دچار شده است  (موضع كاملاً انفعالي گرفته و از واقعيت گريزان مي‌باشند.)
  •  معلول، معلوليت خود را قبول كرده، اما همكاري نمي‌كند. اين گروه ضمن قبول واقعيتي به نام «عليل بودن»، خود را از دست رفته و عضو بيهوده و عضو بي‌مصرف جامعه تلقي مي‌كند.
  •  معلول، معلوليت خود را قبول كرده و حاضر به همكاري است: از اين افراد تحت عنوان «توان‌جو» نام برده مي‌شود. در واقع اين گروه از معلولين ضمن همكاري با تيم توانبخشي در جهت دستيابي به حداكثر توانايي لازم، اعتماد به نفس داشته و چه بسا خلاقيت چشمگيري را از خود نشان مي‌دهند. و براي اينكه ثابت كنند در جامعه عنصري مفيد هستند در جهت كسب محبوبيت و اعتبار اجتماعي تلاش فراواني را از جنبه ديگري بعمل مي‌آورند.

اثر معلوليت بر شخصيت

هر معلول بعد از مدتي وارد مرحله‌اي بنام علت‌يابي مي‌شود اين امر باعث مي‌شود كه تعارض برايش پيش آيد. اين تعارض مقدمات عصبي شدن را فراهم مي‌كند و در اين حال يك فكر مزاحم  در او  بوجود مي‌آيد و باعث احساس نااميدي و ترس در او مي‌شود. ترس او در ارتباط با اندام سالمش و نااميدي بخاطر آينده‌اش مي‌باشد كه اين وضعيت مقدمه‌اي براي بروز يك سري اختلالات روحي و رواني مي‌ باشد كه مهمترين آنها عصبانيت و در مرحله بعد وسواس است.

اهداف توانبخشي

  • 1) پيشگيري از معلوليت: با ارتقاء سطح آگاهي مردم و آموزش بهداشت فردي و همگاني، مثلاً اگر مادر به درجه‌اي از آگاهي رسيده باشد كه نسبت به واكسيناسيون نوزاد خود جدّيت و حساسيت ويژه‌اي داشته باشد و به موقع اقدام به واكسيناسيون فلج اطفال نمايد، چه بسا هيچ وقت صاحب بچه‌اي معلول نخواهد شد و يا در دوران بارداري اگر مراقبت‌هاي جدي داشته باشد چه بسا هرگز عضو  بیماری  را در خانواده نخواهند داشت.
  • 2) توسعه و سرعت ارائه خدمات توانپزشكي: هرچه سريعتر و به موقع ارائه شود شانس كنترل ضايعه و ممانعت از معلوليت بيشتر مي‌شود.
  • 3) افزايش آگاهي توان‌جو و تقويت حس اعتماد به نفس در او: نسبت به توانايي‌ها و محدوديت‌هاي جسمي و رواني و تطابق اين وضع با محيط
  • 4) كوشش براي افزايش آگاهي مردم: در اتخاذ روش‌هاي منطقي و انساني در برخورد و رفتار با معلولين، احتراز از هرگونه ترحم و محبت ناخواسته و نيز رعايت موازين حقوق فردي آنان.
  • 5) تسهيلات و خدمات شهري: ايجاد امكانات رفت و آمد و نيز اشتغال و كاريابي، ايجاد كلاس‌ها و  انجمن‌‌ها

دیدگاه کاربران(0)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*